Page 124

از افغان میمنه ) ( شاغلی گل شاه «صافی» يو والى د فكر پنی د سعادت ده داچو ته امرده که څوك دحق او حقانیت په سترگه و گوری انکار کولای نشی چه په کم کام کښ چه وحدت ادبی یا (یووالی دفکر) موجود نوی دهغه کام پور یوته دسعادت اونيك مرغی رسیده گران او موهوم امردی، هر محیط اوطن کښ چه وحشت او ناداني دوره لا خاتمه میندلای نوی په هغه جامعه کښ دوحدت ادبی غفلت موجودوی . نو کم کام چه په کمی اندازی پوری په وحدت ادبی کښ غفلت کړای وی ترهغه اندازی پوری عناصر دځان ځانی ، کینه، خودپسندی، شخصیات ، بی لحاظی سیاد تفوق پنه نا لا پنی وی ـ هر یو دو کړو ځخه یو خاص لا ر ه غو ښتو نـکی او د ځان کټی لپا ر ه کو ښښ کو ی . پغوانی خلك ځان ځانی ژوند کاوه بی ځايه سيادت غوښتل ځان لپاره کټی کولی دخود پسندی په لاره تلل، لپاره دهيئت اجتما عی څه خدمت نکول. دا ټول شیان په واسطه د دی چه بی اساسه وه په هرعصر او زمان کښ تار يخ شاهد وی هر راز تحولات، ډول ډول مظاهری یوه ورځ پوشی بله ورځ بل شی په یوه استقامت صحيح نصب العین او ښکنی دجامعی په کښ متصو رنه وه همیشه لپاره بغض ، حسد کینه ، جګړه مقد مه د افراد و، اقوامو په مینځ کښ موجود په هر ځا ی کښ ملوك الطوائفى، و هل ، تر ل، پرانیتل ، و ژ ل وه داندانا نو ژ و ند ئی مختل کړ محولای اوجامعی ته ناکامی حاصل، کار وان دعلم ،معرفت او مد نيت څخه بېر ته پاتېکېدل ، بی اعتباری شر ما ری کاوندی مقابل کښ په کنده دعدم انسا نيت پریوتل تر څوپوری چه پوهان، عالمان ، براوری خادمان، حقیقی خدمتکاران د کام ور ته متو جه په درد يوه د در مل بهترین ا سا س او حقیقی د سعا د ت چینه د هوا سا ینه د بشريت په عقيده وحدت ادبی و کنل او اساس د با نت و منرنو بيشك ئی د و حدت اد بی یا « یو والی د فکر» ا صلا ح د مفاسد او ا ضرا ر دجامعی کران دی بی « یووالی دفکر» قوت او سامان دژوندانه غننه ول مشکل دی هو«یو والی دفکر» دی چه په هر درد دوطن متوجه او دهر ډول درمل کولای شي . يووالی دفکر ی چه په حق او حقانیت علم او انصاف ذيل وطن اوقومو ته رسولای شی