Page 12

صفحه ه د از مغان ميعنه » ( ) شاغلی عبدالهادی «داوی» آئینه ۱ با صورت مر دست کارم از معنی شان خبر ندارم پيشانی با ز دارم از دور پيش آی کشوده يك کنارم ۲ پيش آمدخلق شد بهشتم رونق ده بزم خوب و زشتم از قصر و عمارتم چه پر سی يكخانه انتظار دارم ۳ يك ديده حيرت آرمید ه يك چشمة انجماد ديده لب خشك برنگ اهل باطن هر چند به ظاهر آبدارم ٤ تا سينه خویش صاف کردم از جمله صو فيان فردم مر بوط شده دل و زبانم يك گشته نهان و آشکارم ه اشيا همه نقش آب بینم با چشم گشوده خواب بينم تمثالم « عالم مثال » ست يك هستی نیستی شعارم ٦ گردیده فراموش زیادم رفته ز نظر رود ز يادم در حسرت شیشه های عکسم تا نقش دلم شو د شکارم ۷ نی آب نه آتشم نه سيماب از مهر تو با شدم چو مه تاب زود آی و ليك دير پای کز تست حیات مستعارم