Page 79

۷۴ مرحلۀ حیات طے نموده ازوست ؎ پوشد همیشه مصحف رو را ز چشم من زانسان که روز ابر ز باران کتاب را همیشه نعمت شاهان چشیده‌ام شور است نمک بقاعده در شوربای درویش است ناله ز ناله روید و در و ز در دسر زند آه ز آه خیزد و داغ ز داغ بشگفد شبها که ز هجر او پریشان گردم از بیتا بی باه و افغان گردم نان سان شده ام ضعیف کی بخش در سایۀ آه خویش پنهان گردم دل سوز افغان از معاصرین تیمور شاه و شۀ شجاع بوده و سکونت بهند داشته صاحب گلشن بخار مینویسد که دل سوز تخلص خیراتی خان از طائفۀ افغان و باشندگان قصبۀ پیل و تلامذه شاه نصیر جان آبادی است و مدام بشغل مدام بسر بردی گویند وفاتش در جے پور هند بوده از اشعار اوست ؎ اراده پای بوسی کا تمہاری بیداد گر اپنا گرا قدمون ہی پر تیرے کٹا حجو سر اپنا جگر فراق کے صدمون سے لالہ زار رہا یہان خزان سدا موسم بہار رہا وہ تو کہتے ہیں رازِ دل اپنا مت کسی اپنے یار سے کہنا اور یہان دل کی بیقراری سے روز دو تین چار سے کہنا وله ایضا وہ منہ زلفون سے ڈہانکے ہیں تو ہم آنسو بہاتے ہین وہ دن کو رات کہتے ہین تو ہم تارے دکھاتے مین