Page 117

صفتى دين معين ملت استاد ملوک عهد توئى والا خداوند فلک چاکر غلام انجم زمانه بشكند از غايت تائيد فرمانت جهان كز بهر می سازد زنه طاق مدور خم بگاه حمله عمداً از نهیب ضربت عدلت بریزد زهر از مار و بیفتد نیش از كژدم صبا گر خاک پای تو بدوخ پاشد ز دنيا زلمن آن ندا آید ز دوزخ یا عثمانكم ضيا مدحت چه داند گفت كأند عالم خاکی زآب روی شاگردان تو یک نم بو فلزم کلاه شام تاقلاش مغرب دوزد از قدزر قبای صبح تا خیاط مشرق برد از قاقم مطرا دار یزدان حا لب دل اعدای تو کفته بسان سینه گندم رباعی گر شام تو نور صبح در بر دارد روز رخ تو شب معنبر دارد از دست تو راست پا نتوان حستن چون زو کژی زلف تو در سر دارد وله ايضاً از رومی تو زلف روی در می تابد بر ماه تو حلقه حلقه بر می تابد تابش بدست شانه پایش کنی بر خویش هی پیچد و سر می تابد وله ايضاً ای آنکه زرای و پای بر خور داری با دات همیشه عز و بر خور داری بر خور داری خوشت از مال جمال از مال و جمال خویش بر خور داری لب الالباب جلد ۲ صفحه ۱۶۴ و ۱۶۵ صاحب رياض الشعراء واله داغستانی می نگارد که مولانا ضیاء الدین کابلی که اصلاً از غزنوی است و بکابلی معروف گردیده از افاضل روزگار است