Page 951

( ۳۵۸ ) فتوحات اسلامی جلد ثانی حسن شمیر ابوبکر رض بگویم در تفسیر قوله تعالی للذین احسنوا الحسنی وزیادة فرمود که زیا بر جنت نظر کردن بسوی الله تعالی در وقت عزا پرسی شخصی میگفت همراه مصیبت صبر و همراه جزع فائده نمی شود موت نظر با قبل خود دشوا و نسبت با بعد خود آسان است سخت تر چیز یکه یاد آورید نایافتن حضرت آن را یاد آورید که مصیبت شما صغیر و مزد شما بزرگ گردد چون شریعت نماز جنازه خواندی میگفت ـ اللهم هذا عبدك أسلمه الأهل والمال والعشيرة والذنب عظيم فانت غفور رحیم روزی کسی غضبی شدید نمود ابوبکر برزة الاسلمی گفت نفرمای تا کردن این را بزنم ابو بکر فرمود وای بر تو بعد از رسول الله صلی اللہ علیہ وسلم این فعل را کسی حق ندارد وی فرمود که آنحضرت صلی اللہ علیہ سلم گفته اند که خالد بن الولید شمشیریست از شمشیرهای خدایتعالی شدید نمی شود مگر بر کفار و منافقین در روایت کرده است که رسول اللہ صلی اللہ علیہ و سلم گفت ای خدا یا دین اسلام را به عمر بن الخطاب عزیز گردان و همچنین روایت کرده که رسول اللہ صلی اللہ علیہ وسلم فرمود اگر من در میان شما مبعوث نمی شدم عمر ابن الخطاب مبعوث میشد سیرت و فضیلت آبا با بکر بطول است در هین قدر که ذکر یافت کفایه است مقصد از تمامی ذاکرات این مسالک سر عدل در بیت المال و مسلک خلفاء راشدین خلیفه اسلوک نمودن لازم است این خصلت درویشی حاصل نمیشود مگر با عراض کردن از صحبت دنیا چنانچه خود ابابکر گفته که خراین با نیچه اولین کرده اند به اصلاح می آید حافظ ابن قیم از زید بن ارقم روایت کرده که گفت ابوبکر برآب خواست آبی که عسل در آن مخلوط بود آوردند چون جریان خود نزدیک کرد گریست که کسانیکه با او بودند بموافقت او گریستند چون سکوت کرد آنها هم سکوت کردند بعد از آن بگریه عود نمود تا اینکه گمان کردند که کسی سوال کردن قدرت ندارد بعد ازان بخود آمده رو خود امسح کرد سبب گریه را از وی پرسید گفت روزی همراه رسول اللہ صلی اللہ علیہ وسلم بودم دیدم میگوید دور شو از من دورشوا من بهیئت که چیزی از خود دور نماید اهر چند گریستم چیزی ندیدم گفتم چیست یا رسول الله سلم گفت دنیا است که خود و ما فیهای خود را بر من عرض میکند و سرا از خود دور کردم دنیا گفت قسم بخدا یی که اگر از من اعراض نمیکردی کسانی بعد از تو از چنگ خلاصی نمی شدند حال ترسیدم که این دنیا است بمن لحق شده سبب گریه همین بود و بس عبد بار خدایا این بنده که باهل حال و عشیره او را بتو تسلیم کردند گناه او عظم و تو غفور و رحیمی ۱۲