Page 677

فتوحات اسلامی جلد ثانی ( ۸۴ ) لشکرکشی برای جنگ با اهل قبرس می‌شد مصالحه نمود و کفار بعد از ان عهد را شکستند باز دفعه ثانی با اوشان غز‌نموده قتل و اسارت زیادی نمود و میگویند وقتیکه شهرهای قبرس فتح شده و مسلمانان به تقسیم غلامان و کنیزکان مصروف بودند حضرت ابو دردا رضی الله عنه گریسته و زانا خود را گوشه نموده بجایل شمشیر خود خود را متکی ساخته اشک‌های آن بر خسار آن میدیدید و گفتند آیا در روزی که خداوند اسلام را معزز و کفر را خوار گردانید گریه میکنی حضرت معزی الیه دست‌های خود را بزانوی خود زده گفت چقدر خلق برم؟ خدای سهل انگاری میکنند در حالیکه این یک قوه ظاهری است که بمردم یافته‌اند اینقدر اسارت و اهانت میکنند مقصود جناب ابو دردا اینست که شخص مجاهد باید که محض مقصد آن اعلاء کلمة الله باشد نه تاراج و مال و دستی چنانچه این مسلمانان در قبرس نموده بودند ـ در بین قبرس و ساحل مصر مسا پنج روز و در بین ان جزیره رودس یک روزه راه است در این جزیره را از ان سبب قبرس میگویند که در ان بت بزرگی است که آن را قابرس میگفتند و کفار آن را خیلی تقدیس نموده اهل جزیره را هم بران تقرب مجید میکردند عیش و رفاه و خیر درین جزیره بسیار و اهل آن غالباً متمول اند درین جزیره معدن‌های مس و لادن‌های خوشبوی که از بعض آن‌ها که از سر درختان جمع میشود بوی عود می‌آید و اینها به قسطنطنیه حمل میشود و آن بالی که بروی زمین می‌چکد برای مردم فروخته میشود اوزاعی میگفت ما می‌بینیم بطایفه را یعنی اهل قبرس که اهل عهدند و صلح بطوری واقع شده که بعضی شروط برله شان و بعضی بر علیه شان است و ایشان قدرت ندارند که این عهد را بشکنند مگر یک امری که نزدشان بزرگ و مهم باشد عبدالمالک بن صالح در واقعه که ایجاد نمودند میگوید این نقض عهدشان محسوب میشود در این فقره را بجماعتی از قضا بطور مشوره نوشت که از انجمله لیث بن سعد و سفیان بن عینیه و ابو اسحاق فزاری و محمد بن حسن باشند درینمرام بفکر خود چیزی گفتند تا اینکه خراج قبرس که بعد از دو صد سال هجرت بمسلمانان می‌پرداختند به چهار ملیون و نهصد و چهل هزار منتهی شد و چون ملک الاشرف سیف الدین ابو نصر برسبای (لقب سلطان بود) سلطان مصر بر فرنگیان بسیار غزامی نمود و در سنه هشتصد و بیست و شش خبر با و وصل شد باینکه فرنگیها بطرف مسلمانها حرکت نمودند لاجرم سیف الدین مذکور چند قطعه