Page 87

سر باز دوش محو کنم همچو چارمغز دولوی گاه راه تو مر دانه لوچا طرح جدید گیرم طرد قدیم نیز وز اغیان بخوی کریحانت خوچا در کویی جمال تو با دوستان تو از لطف راه ده که دران جمع توچا اينك تخلصی که در افواه روز کار افتاده است هیچ بر غبت نبو چا طو مار بافیات معاصی خو یشرا بر آب دیده های ندامت بشو چا نتوانم از تلافی شکرت برآمدن گردد اگر زبان بهمه عضو موچا چندی برای خاطرا حباب هوزدم لختی برای خاتمه خویش هوچا مو تر سوار بر جبل رحمتت دوم فریاد ها بر آرم گویم که کوچا غزل باد صبا خبر ده آن نازنین پسر را کای نور چشم بابا تسلیم شو هنر را مرد پیر بگریز با نوجوان دوآميز دهقان می پسند د دربار پیره خررا مى بينى اي گرانی کز بعد نيك نامي شاگرد خاص گشتم اتش ملیکتر را اول برنگ شيخي مال کسان توان خورد هر چندمی ندانی قسمت جو دوخررا بهر ریا وسمعه در روز سجده میکن مخلص بشب چه داند نا پاکی ذکر را گرد سنگه نداری اينك مربعمشو کز در برون نرانند اهل کرم نگو را رهباری اگر درین فن اهمیت ندادی از روی صدق میگیر دامان کور بررا در بست عمر طبعی این هر دو شبه کافی است بیداری سر شب خواب دم سحر را