Page 22

چادر از سر مفکن تانشود رفع حجاب مرو آنجا که مرا نیست غرض گر رفتی اولا محتسب خانه بر انداز چنان کاه خند د گهی ابروي پراند که لب شود همراز گند شکوه ز ملا باشی مبتهج کردد و کفک آفکند و روآرد کرد تو دایره سر گشته کشد چون پرگار تا بدعوی تو من مسئله اخراج کنم گوید آرام که مرحومى ملا خسرو برکشد از بغل خویش بهار دانش اندكي سعی کنم مظلمت آيد بيرون باب بابش همه تاباي بيان اثنی است صحبتش گرم نگردد که زند صیحه بلند نویداي خواهر دیرینه در ایام نخست پدرت دوستی داشت بما چون عم و خال شوهرت داده بمن خط غلامي از جان جای من مسکن من خانه من جاي شماست برقع از روي مآن دور که هست عين خطر خاد ثاتی بتو آید که نیاید بشمر حمله آرد که به آهوى خطا ضيغم نر كاه كاهي هوس ا لو ده کند چشم چقر گرید و جوشد و نالد بد هان چون ساغر همچو اشتر که زند زانو ه بيند گنگر که ازین دایره بیرون نروی جای دیگر شبه اشباه برون ارم و فتوای در ر این نوشته ست بدعوي تو در متن غرر بنهد پیش که این عمده کتا بیست که کر صفحه بشمارم و سبابه کنم با لب تر فصل فصلش همه کی لاره احوال ذکر مفتى ! ول ازین واقعه، چون یافت خبر نه تو آن ناقه مشکی که بدی در عنبر ما درت ماد ری کرد بما چون ما در که تویی حیدر ار کان قضا من قنبر پس چه حاجت که کشی ملتی از جای دکر