Page 149

١٤٣ یافت شعر تو بهر مملکتی رنگ قبول تا که ممدوح تو شد والی والا گوزك گشته احباب را رسم مساوات هوس ترسم این بزم شود همچو تو رسوا كورك ریش اگر رفت دعا کن که بروتت برجاست يك در ار بسته شود هست دری واكوزك گاه ممدوح تو سر دفتر گاهی نایب تا بيك رشته کشی مهره دو تا گر زك برخ اطفال معارف زسر رغبت شوق میدهد تا که کند مسجد بو ریا گوزك چند در خوان لئیمان زوی لقمه خوری زین سپس طعنه از ین مائده مر با گورك مردی آن نیست که نالد کسی از جور فلك که چرا نایب تکبیر غم اشك چك چك یا چرا رشوه که خوانند ورا مایه لعن توی بر توی فزون گشته نه اندك اندك یا چرا یار معلم عوض اجرت خود کرده در ترب تلامیذ نهانی زر بدك قاضی محکمه کشك چرا با مفتی بر سر اخذ عمل هست چوسك با سكاك شخص نادان تنومند بدانا چککند انچه با قافله راه گمراه دزدا چك پار پیرار کسان طعنه بور دك میزد سال امسال زند طعنه بر وغن وردك مردم پیشتر از نان نمك میتر سید شرم دارد ز جوانان وطن نان نمك گر بتحقیق یکی شاخ درختیم اکنون جنك قرطاس چرا کشمکش باغ فدك دین اگر نیست تفاوت نکند طایفگی زاد چنگیزی و سلجوقی و جمشید و اچك * کنایه عضو مخصوص است *