Page 142

١٣٦ بذل اهل فراست بعرص دم خس كه بی اشاره شوهر پا نه بست چرس سطبر سخت قوی کند همچو عضو فرس بطعنه که شنیدند از رئیس (٣) طلس که بیفروش كفه ی آب را نداد بکس که در تک اند زبیم سگان هرزه مرس که بیم میکنند از وزیر و بند و عسس نشسته بر سر چوکی چو باز بر چرکس بمر و رود و بسختی بند راه و رس گشاده سینه تر افتاده مرغه ای قفس بماء لحم غنی را فقیر را بعد س که هست اسب عرب پیش شان بوزن مگس بغیر کس کشیم نیست در زمانه هوس ترا شريك بكار است يا نمودی بس به یو دوه نه دره بل ثلور پتره لس ظالم امردم پیشین بعدل مردم پس بعشق میر وكيل و بعصمت عذرا به آین جم راد (١) که بر عضو خویش مالیدم به تگ کش کش حاجی جلال رستم خان به او فروشی علاقه دار خوشیاشان به تشنه گردی نخچیرهای دشت بلان بجور دادک بیداك نورك گلمير به هر دو چنك شكاري مفتيين حقوق با نرم خویی مفتی و حرص قاضی كشك به تنك چشمی ممسك كه در مساوی او به نسخههای حكیمی که می کنند علاج به اخذ زاهد-ر کاتب و(٢) مدیر حساب اگر چه مقتدرم در تمام حرفه وليك سوال کرد مرا خواجه ز ملك كرخ بر وخطا بيه كردم بلفظ افغانی ١ نین چرا دیعتی ناجیگر ابودین نام دوائی که برای ضعف خورده گی استعمال میشود ۲ رئیس طاش اقا میر حیدر خان ورستم خان است که حاجی جلال خان برایش گفته ود که عیال خود را چرا گفتی و با جواب گفته بود که من با بیگانه دیدم و گشتم مثل شما نیستم که بهر کس به بینم عرض نگیرم ٣ میرزا عطا محمد خا دوم دفتر