Page 928

(۹) مدهشه و هنگامه های مهمه حوادث پیشتر از همه همسایه های آسیائی پیکر اینخاک وساکنینش را فشرده و با مبارزات خونینی هجوم آورده است مخصوصاً از ظهور استیلای اسکندر مقدونی و هنگامه خون ریزی چنگیزی ها و سپس و استیلای اعراب و لشکر کشی های تورکتازان هند و بالاخره اختلافات سرداران وشاهان وطوایف داخلی اقلاً در ظرف اوقات کمی هم موقع استراحت و دم راسی باین ملک و ملت نداد که تا ممکن میشد این ملت زخم ها و آلام ایام مبارزه و زحمات خود را وارسی و مرهم داری کنند . مخصوصاً آخرین ضربه بیرحمانه که روز گار جفاکار در شورش سال ۱۳۰۷ به پیکرما وارد کرده ومملکت را بتجزیه کبرائی نشانید حقیقتاً وقوع این حادثه از بزرگترین صدمات دهر و مدهش ترین مصائب روز گار نسبت بمملکت ما بحساب میرود . جه قیام عامه يك ملت مسلح برضد همدیگر و تعصب وافروخته گی شدیدی بمخالف حکومت که رفته رفته این اشتعال و افروخته گی ملت را از جهات شکایات معلومه و پروگرام معینه آنها آنطرف پرت کرده و آخراً داخل شخصيات واعمال غیر اختیاری نموده بود البته وجود آن شورش فجیع بآن سوزش والتهاب شدید وغضبناك خويش هيچيك از شؤن و هستی و موجوديت ملى ما ابقا نكرده به نتائج خیلی دهشتناکی حیات آتیه ما را تهدید مینمود نه تنها غلطیدن جوانان نوخاسته ملت بخاك و خون یا در ایام متوالی صدا های رعد آسای توپ وتفنگ و تیره گی فضا بدود باروت دهشت وهیبت این انقلاب خان و مانسوز را اظهار ودلالت مینمود بلکه نتائج وخیم تر و شد یدتری از قبیل تجزیه اقوام وتفرقه مملكت ودوام نفاق وشقاق در سالیان متمادی در حیات استقلالی ووحدت