Page 794

صفحه ( 39 ) سال اول - مجله کابل شماره ( 12 ) سخنی به نژاد نو از علامه داکتر سر محمد اقبال این سخن آراستن بی حاصل است برنیاید آنچه در قعر دل است ! گرچه من صد نکته گفتم بی حجاب نکته دارم که ناید در کتاب ! گر بگویم می شود پیچیده تر حرف وصوت او را کند پوشیده تر ! سوز او را از نگاه من بگیر یا ز آه صبح گاه من بگیر مادرت درس نخستین با تو داد غنچۀ تو از نسیم او کشاد ! از نسیم او ترا این رنگ و بوست ای متاع ما بهای تو ازوست ! دولت جاوید ازو اندوختی از لب او لا اله آمو ختی ! ای پسر ! ذوق نگه از من بگیر سوختن در لا اله ازمن بگیر ! لا اله گوئی ؟ بگو از روی جان تا ز اندام تو آید بوی جان ! مهر و مه گردد زسوز لا اله دیده ام این سوز را در کوه و که ! این دو حرف لا اله گفتار نیست لا اله جز تیغ بی زنهار نیست ! زیستن با سوز ار قهاری است لا اله ضرب است و ضرب کاری است مؤمن و پیش کسان بستن نطاق مؤمن و غداری و فقر و نفاق ! یا پشیزی دین و ملت را فروخت هم متاع خانه و هم خانه سوخت ! لا اله اندر نمازش بود و نیست نازها اندر نیازش بود و نیست ! نور در صوم و صلوات او نماند جلوۀ در کائنات او نماند ! آنکه بود الله او را ساز و برگ فتنۀ او حب مال و ترس مرگ !