Page 360

صفحه (٣٦) سال اول ـ مجله کابل شماره (٦) بر گل همی نشینی و بر مل همی خوری برخم همی خرامی و بردن همی دنی شاخ بنفشه بر سر زانو نهاده سر ماننده مخالف بوسهل زوزنی احسان شهریار به تعلیم نيك اوست چون قوت بهار بباران بهمنی تا حرف با نقط بود و حرف بی نقط تا خط مستوی بود و خط منحنی عمرتن تو باد فزاینده و دراز عیش خوش تو باد گوارنده و هنی وله : ـ چو از زلف شب باز شد تابها فرو مرد قندیل محرابها سپیده دم از بیم سرمای سخت بپوشید برکوه سنجابها وله : ـ همی ریزد میان باغ لولو ها بژئبرها همی سوزد میان باغ عنبر ها بمجمرها زده یاقوت رمانی بصحراها بخرمنها فشانده مشك خرخیری به بستانها بزئبرها زقرقوبی بصحراها فرو افگنده بالشها ز بوقلمون بوادیها فرو گسترده بسترها چوچنبرهای یاقوتین برادوز باد گلبنها جهنده بلبل وصلصل چو بازیگر بچنبرها همه کهسار بز زلفین معشوقان بر رویده همه زلفین ز سنبلها همه دیده زعبهرهها چوحورانند نرگسها همه سیمین طبق برسر نهاده برطبقها برز زر ساد ساغرها دبیرانند پنداری بباغ اندر درختانرا ورقها پر زصورتها قلمها پرز زیورها مسمط : ـ کرده گلو برز باد قمری سنجاب پوش كبك فرو ریخته مشك بسوراخ گوش