Page 3101

امساك و اسراف هرد و مخرب اقتصاد است خطابه جناب محمد قدير خان توه کی درین هیچ شك نيست كه داشتن مال و ثروت يکی از موفقیت هایی است که انسان همیشه میل دارد بآن واصل شود ولی چیزیکه زیاده تر جا دارد جالب دقت ما گردد و آن را همیشه در نظر داشته درین امر نصب العین خود قرار دهیم طریقه استعمال مال است زیرا بسا دیده میشود که بعضی از مردم ثروت و سرمایه دارند ولی نمی توانند مورد استعمال صحیحی بران پیدا کنند و همین است که در نتیجه همان دارائی ایشان بصورت لاا با لیانه از دست آنها رفته بحال فلاکت و ادبار مبتلا میگردند مثلاً کسی دارائی خود را بامید اینکه شاید در انظار محترم معلوم شوم بجاهائی صرف میکنند که هیچ فایده به شخص آن و دیگران ندارد و دسته دیگر که دارای اخلاق و طبایع ضد آنهاست ما يملك خود را همیشه نگه داشته از ان ثروت خود برای حیات خویش هیچگونه استفاده نمیکند تا در نتیجه که مرگ حق است روزی حیات او بسر میرسد و مال او رزق دیگری میشود . این اوضاع بسیار دردناك و غم انگیز است و میتوان گفت که يكى از نواقص عمده ذهنیت اقتصادی است که از سالهای دراز باین طرف در جوامع بشری ریشه گیر شده بنیه اقتصاد عمومی را جریحه دار کرده است بنابر همین ایجاب بنده که امروز در سایه توجهات حکومت مصلح و بصیر خود موقع دارم مطالب را ذریعه رادیو بگوش ملت محبوب و عزیز افغانستان برسانم توجه بفرمائید نواقص اصول مذکوره را عرض میکنم : امساك مضر است زيرا : شخص بخیل که دارائی خودرا همیشه نگه داشته از ان استفاده مادی و معنوی نمیکند ور پیشگاه وجدان اجتماعی دارای چندین مسئولیتی است اول اینکه مسلماً اولادهای خودرا چنانچه لازم است نمی تواند تربیه کند زیرا تربیه صحیح اولاد اقلاً مستلزم يك مقدار مبلغی میباشد . دوم : از اکثر آمال و آرزو هائیکه در دل دارد محروم میماند مثلاً اونمیتواند به مشاغل عرفانی بپردازد زیرا مصارف ابتیاع كتب ولوازم تعلیم برو دشوار است واز سیاحت و دیدن اماکن مقدسه و تاریخی و مواضعیکه چشم اورا باز کند خوی و بوی و سقم امور بینا ترش گرداند و امثال آن باز میماند . سوم : از سپردن پول خود به منابع مولد ثروت خیز یعنی موسسات تجارتی وامثال آنها ٤٧٩