Page 2516

شماره ( دوازدهم ) سال دوم مجلۀ کابل ( ۹۸ ) شوکت دولت او یکسره بر باد برفت روزگارش همه در شیون و فریاد برفت از تتر دجلۀ خون تا شط بغداد برفت سر زمین اسف انگیز مسلمانان است سرزمینی که نیفتد به پی چارۀ خویش دست لطفی نکشد برسر آوارۀ خویش ندهد رشتۀ يك كار به بيكارۀ خویش خود شود در پی یغمای خود از دارۀ خویش رقتی هم نكند بر دل سیپارۀ خویش سر زمین اسف انگیز مسلمانان است سر زمینی که بها رش چوخزان افسرده است سرزمینی که گل و گلشن او پژمرده است سر زمینی که زبس طبع ملول افسرده است سختی گردش ایام دلش افشرده است آنقدر سخت زخود رفته که آبش برده است سر زمین اسف انگیز مسلمانان است سر زمینی که فسرده است گلش باد خران سر زمینی که بود خار بچشم دگران سر زمینی که نه سازاست دراو نی سامان مانده در چارۀ بهبود وطن سرگردان لحظه لحظه بخسارت کشدش دور زمان سرزمين اسف انگيز مسلمانان است سر زمینی که مذلت کش اد بار بود سر زمینی که زغم خاطرش افکار بود روز برگشته اش از بخت نگونسار بود حال امسالۀ او صعب تر از پار بود چرخ بير حم هنوزش پی آزار بود سر زمین اسف انگیز مسلمانان است سرزمینی که روان داده سعادت از دست سرزمینی که اگر چاره کند فرصت هست بخت بد را ندهد تن دگر از همت پست که درین مرحله کار کشش دست نه بست از پی علم و عمل سعی نماید پیوست تا نگویند سیه روز مسلمانانست ١٢٣٦