Page 2272

شماره (دهم) سال دوم مجله کابل (۸۸) امروز است. این فرض بخطاست: نه ایرانیها چنین ادعائی دارند و نه دیگران چنین تصوري میکنند. هیچ مانعی ندارد كه يك اسم خاص داراي دو ياچند معنی باشد، مثل اينكه کابل و اصفهان هم اسم شهر است وهم اسم ولايت، لوكزامبورک و مکزیکو ( بزبان انگلیسی ) هم نام مملکت است هم نام شهر. حتى وقتي گفته میشود (امريكا ) در اصطلاح هم بمعنی یکی از دول امریکاست ( حكومت دول متحده امریکای شمالی ) وهم اسم قاره يا بر امريكا ست که مشتمل بر امریکاي شمالی مرکزی وجنوبی است. همین طور اگر کلمه ایران هم دو یا چند معنی داشته با شد چه اشکالی دارد ؟ فرنگیها دولت امروز ایران را از انجهت به تلفظات مختلف خود ( پارس ) می نامند که این مملکت را باقی مانده و مهمترین وارث شاهنشاهی پارس قدیم Empire/des/Perses که مشتمل بر ایران و افغانستان هر دو بوده میدانند. پس اگر مقصود اد بای افغان از استعمال کلمه فارس بجای ایران این باشد که ایران بزرگ باستانی غیر از ایران كوچك امروزه است با تغيير اسم آن بفارس این منظور حاصل نمیشود، زیرا پارس و ایران بطوري که شرح داده شد در حقيقت يك مفهوم دارد، كما اینکه زبان فارسی نیز نه بمعنى لهجه ايالت فارس و نه به معنى لسان مملکت امروزی ایران است بلکه مقصود از آن زبان ادبي همه ایرانی نژادان از ایرانی و افغانی و تاجيك و بلوچ و کرد و غيره ميباشد، و گرنه همانطور كه شما در افغانستان زبان محلی (پشتو ) داريد در ايران هم زبانهاي محلى ( لري ) كردي ) ( کيلكي ) ( مازندراني ) ( بلوچي ) ( گبري ) و غيره داريم كه هر يك نسبت بزبان ادبی فارسی همان تفاوت را دارد که (پشتو ) را نسبت بفارسی است. با این که بهترین ادبیات فارسی پیش از اینکه در پارس یا ایران نوشته شود در افغانستان نوشته شده وبعضي از فصیحترین شعرای فارسی زبان آن عصر از اهل این مملکت بوده اند هیچ بخیال شما نگذشته است که اسم زبان فارسی را تغییر داده آنرا زبان افغانی بگوئید، بترس آنکه اگر گفته شود شعرای فارسی زبان تصور رود در میان آنها افغانیستانی نبوده اند. البته این کار عاقلانه ای بوده است و هر گز هم چنین تصوري نخواهد شد. با اینکه اسم این ١٠٢٤