Page 2172

شماره (دهم) سال مجله کابل (٦) خواه دیگر باشد ازينرو محور و محتویات مطبوعات ما ادبیات میبود ـ آنهم تالیف .... بعبارت واضحتر صفحات مطبوعات عبارت از آئینه مشاعر فردی یکدیگر ما بود ، نه پر از غذاهای ذهنی که اساس اول است در مطبوعات ولی امروز که حکومت برای تغذیت ذهنی هم وسایل و هم بازو دراز کرد و محررین بمقتضای این توجه طبیعی بود که سر کار بیایند و یا اقلا بفهمند که مانعی نیست اينك حرکت محسوسی در مطبوعات میبینیم مخصوصاً ترجمه مفید بنا دارد مقام لایق خود را در مطبوعات بگیرد ، و این چقدر علامت نيك بختیست ، بلکه چقدر تفاوت بین این هر دو ست ور استیکه فرق بزرگیست بین صفخا تیکه نویسنده تنها «مشاعر» و «منطق» خود را ذخیره گرفته از اولش بما يك تماشا ؛ و از دومش نصائح ابتدائی برای يك محيط مکمل که هر فردش از پدر و مادر و از استاد و واعظ وحتی از منطق خود هم شنیده باشد قطار کند ، بالمقابل همان صفحاتیکه نویسنده نه تنها مشاعر و منطق شخصی خود را بلکه «علم» پیش کند ، منتجات و غوطه کاریهای حیرت آور عقلیت بشر را در رازها و ناحیه های حیات آینه وار نشان بدهد . بلی تفاوت بزرگیست بین آن صفحه دیروز و این صفحه امروز مطبوعات . و البته که من در اینجا محتاج بیان یا اثبات کردن منافع و یا ضرورت ترجمه نميباشم زیرا همین دلیل کافیستکه ما بتنهائی تمام علوم بشریت را سر بخود و سر از نو کشف و ایجاد و اختراع کرده نمیتوانیم بلکه ملتی نیستکه بتنهائی کرده باشد ؛ بلکه اینرا هم بگویم که اگر بسن رشد رسیدن عبارت از حلقه انتقال استکه بچه از عقلیت خانوادگی برآمده شريك يا دارای عقلیت جامعه خود میشود ، نیز برشد رسیدن اجتماعی عبارت از شريك و دارا شدن عقلیت بشری میباشد و این کافیستکه مقام ترجمه را در مقام اول اقدامات ما بگذارد ، و کمترین صفتش همینرا بدانیم که ما را شريك عقلیت و طرز تفکیر بشر ساخته میتواند ، اما استثنا و بهتر شدن از همه اگر چه حرف مزه دار و آرزوی خوبیست که طبیعی همه کس دارد ، ولی این شده نميتواند تا اولا همه چیز یکه دیگران دارند پیدا نکنیم و یگانه راه نزديك آن نقل علوم و معارف بشریست ، یعنی «ترجمه» آنهم صحیح ترجمه و مفید ترجمه باشد . ولی بدبختانه قراریکه در این مشروحه مختصراً بیان یافت دیدیم که این اهمترین احتیاجات ما که عبارت از «ترجمه» باشد آنقدر مشکلات دارد که قریب ناامکان گردیده است و یا اقلا بسیار ٩٤٧