Page 1319

شماره (سوم) سال دوم مجله کابل (۷۰) ایامیکه در تذکار آن سعادت خود را مییابم روزهای انزوا و ساعتهای گوشه گیری، و گردش های تنهایی من میباشد. بلی زندگانی سعادتم همان روزهای شیرین بود که بسرعت تمام از نظرم محو گردید. حیات مسعودم آوانی بود که با پرستار پرعاطفه ام باسگ باوفا و پشک خوشگلم بامرغان چمن و حیوانات جنگل یا بعبارت آخری با طبیعت گذشته، ومحو قدرت صانع آن میبودم. قبل از آفتاب سرمیکشیدم و طلوعش را در باغچه ام نشسته بنظر عبرت میدیدم پیشتر ازان که خورشید خاوری طلوع مینمود نویدم همین بود که هیچ مکتوب یا ملاقاتی لطایف این روز قشنگ را بر هم نزند. بعد ازان که کارهای متنوعه خویش را بخواهش تمام در صبح انجام میدادم چه مرا کسی مجبور نمینمود و بآزادی هر وقت که میخواستم میکردم بزودی تمام چاشتی صرف مینمودم که وقت کافی داشته باشم. اکثراً قبل از ساعت يك بعد از ظهر با وجود آفتاب سوزان با آشات (سگ او) با وفایم از منزل می برامدم. پاهای خویش را زود بر میداشتم که کسی بدیدن من آمده از رفتنم باز ندارد و بعجله تمام راه می افتادم هنگام که بگوشه میرسدم با هیجان قلبی و شعف زیادی هوای آزاد را تنفس مینمودم و خودم را به آزادی خویش تبريك میگفتم. که در بقیه روز حاکم مطلق خود میباشم. بعد ازان که خاطرم آسوده میگشت با قدم های آهسته تری قطع مسافه مینمودم و گوشه وحشی تری را در جنگل جستجو میکردم ومحلی را میخواستم که صنعت دست انسان دران نباشد تا رمقی اثر حاکمیت و محکومیت این گروه بی سامان را مشاهده ننمایم. آشیانی را میخواستم که قبل از من انسان دیگری داخل نگردیده باشد تا در بین وجلوه گاه قدرت ثالثی نگردد در آنجا میبود که در مقابل چشمانم جلال و شوکت نوینی گسترده میشد اور طلائی رنگ در خشنده گلها و سرخی ازهار رنگارنگ بنوعی نمایش میدادند که قلب مرا متاثر میساخت. بزرگی و جسامت درختانی که بالای من سایه می انداخت نزاکت و شیرینی گل بته ها ۲۷۸