Page 1294

شماره ( سوم ) سال دوم شعرای افغان (٥١) وان صافی که چون بکف دست برنهی کف از قدح ندانی و نی از قدح نبید گل فروش گل نعمتی است هدیه فرستاده از بهشت مردم کریم تر شود اندر نعیم گل ای گل فروش گل چه فروشی برای سیم وز گل عزیز تر چه ستانی بسیم گل عماره مروزی :- از شعرای اواخر سامانیان بوده و تا زمان سلطان محمود غزنوی که اوایل قرن پنجم است هم زنده بوده است شاعر معروف و نیکو سخن است عوفی میگوید شعرای عصر آخر سامانی او را مقتدای خود دانسته و شعر او را بجودت صفت کرده اند چنانکه شاه بو علی رجائی گوید مصرع . « من خود ترا بشعر گرفتم عمارة » صاحب سخن و سخنوران گوید : قطعه که در رثاء ابو ابراهیم اسمعیل منتصر آخرین سامانیان و مقتول در سنه ٣٩٥ گفته از مراثی کم نظیر زبان فارسیست و ازینجا میتوان دانست که تا سال قتل آن شاه یعنی ٣٩٥ مسلما حیات داشته است در بهارستان که آخرین کتاب نثر عارف قرن نهم حضرت مولانا جامیست حکایت كوچك و نفیسی در باره عماره مروزی بدینقرار مرقوم افتاده در مقامات سلطان الطریقه شیخ ابو سعید ابو الخیر ( بلخی ) مذکور است که روزی قوالی پیش سلطان این بیت خواند . اندر غزل خویش نهان خواهم گشت تا بر لب تو بوسه زنم خویش خوان شیخ را وقت خوش شد پرسید که این شعر از کیست گفتند از آن عماره است فرمود برخیزید تا بزیارت وی برویم و با جمعی از مریدان بزیارت وی رفتند اشعاری که از او باقیست قوت فکر و حسن بیان ازو ظاهر میشود چنانچه جامی در بهارستان هم میگوید : ( طبعی خوش و شعر دلکش داشته ) بعضی اشعار او قرار ذیل است . در رثاء ابو ابراهیم از خون او چو روی زمین لعل فام شد روی وفا سیه شد و چهر امید زرد تیغش بخواست خورد همی خون مرگ را مرگ از نهیب تیغ مران شاه را بخورد ٢٥٩