Page 16

عشق و وظیفه یا شب اخیر پنج دقیقه از این واقعه گذشته است درهمان نقطه جمع هستیم ... هرطرف مانند مزارستان خموش است... دفعةً ماندیکه یك دسته لتر در پشت گردن ما گذاشته شود خنك خورده و میلرزیدیم !.. از اطاقهای پشت روشنی یك چراغ بسقف و ازسقف بدیوار و از دیوار تا بروی ریش سفید تابیده و چشمان بزرگ آئینه مانند اورا میدرخشاند. دوشیزه جوان یك گوشه که افتاده بود هما نطور مانده است... هیچ یك صدا نیست. خاموشی عمیق و دقیقه های دراز یك دیگر خودرا تعقیب مینماید !.. دفعةً ضابط سر خود را بالا میکند. چشمانش به چشم های مرده که در زمین افتاده است میخورد رو لور هنوز بدستش مانده است... به هیچه یك قتل بنظر نفرت و اکراه می بیند!.. میلرزد... درحال تفنگچه را بجيب خود میکند... بعد از آن با قدم های گرفته بطرف زینه بالا میشود... بالا میشود تا همانجا که پیر مرد دراز افتاده آمده ایستاده میشود چشمهایش اکنون بايك حالت ترسان و لرزان به چشم های او متوجه میشود. يك آن طر ر خوردن لب هایش را می بینم ... بايك آواز خفه. - بیچاره ! خیلی مرد دلاور و يك عسکر قهرمانی بود!.. بعد از آن بحالت تاثر سر خود را دور داده گفت: - چاوش بیا ئید این جسد را بردارید . عسکر ها از زینه بالا میشوند ... اوليش : اورا آهسته بردارید و در یکی از اطاقهای پایان نقل بدهید. رویش را بايك قديفه پوشانيده تا وقت صبح یکنفر سلاح دار پهره نماید ! در اولین فرصتیکه اطراف روشن شد در یك جای مناسب باغچه در حال یك قبر بکنید. فردا قبل از رفتن اورا مثل يك جنرال دشمن نمی بلکه مانند يك عسکر جسور و قهرمان دفن کرده احترم و سلام کرده خواهیم رفت !... امر میفرمائید ضابط صاحب !.. عسکر ها جسد را از قزل و پاهایش گرفته آهسته آهسته از زینه ها پائین میشوند... تنها چیزیکه دیده و شنیده میشود سایه های لرزان و آواز پاها است !. ضابط مستقيما بطرف چپ دور میخورد. دوشیزه جوان هنوز در بالای تخته های صحن دهلیز بحالت پریشان و بیهوش افتاده - 9 -