Page 132

عشق و وظیفه یا شب اخیر ماریا روی خود را بالای دست هایش می گذارد ... حرارت رخسارهای او دست های سرد ضابط را گرم می سازد ... - باز چه وقت می آئید فاروق بی؟.. - ماریا کوشش میکنم زودتر بیایم . - جواب مبهم ندهید وقتش را تعین کنید !.. - ماریا آیا متیقن نیستی که من برای آمدن به اینجا بتمام قوت خود کوشش میکنم.. دوری تو آتشی است که مرا می سوزد و نابود می سازد !.. اگر ممکن بود هر روز می آمدم ! .. - فاروق بی شب ها در عالم رؤیا با تو میباشم خواب از من فرار میکند!.. خواهش میکنم مرا زیاد تنها نگذارید !.. - ماریا من هم شب های دراز را راحت نمیکنم و دچار اضطراب هستم فکر من تنها متوجه بتو است محبت تو قلبم را مسخر ساخته . ضابط ماریا را در آغوش کشیده لبانش را بوسه کرده میگوید: - خداحافظ ماریا ! دیگر گریه نکنی ، همیشه شاد و خندان باش . دروازه باز میشود ... ماریا با چشمان پر اشك میگوید : - کاپیتان خداحافظ ، خدانگهدار تو !.. ضابط در حال بالای اسپ جهیده و در تاریکی شب مانند باد از نظر غائب میشود. * * * صبح است . بساعت شش ضابط داخل استحکامات میشود. پهره دارها به وضعیت سلام ایستاده اند ... تمام محاذ خاموش است. در تپه های بلند اطراف اولین اشعهٔ لرزان آفتاب دیده میشود ... کاپیتان با چشمان قرمز و خواب آلود میگوید: - چاوش چه خبر است ، شب کدام واقعهٔ مهمی رخ نداد؟. - خیر جناب کاپیتان ، هیچ چیز مهمی پیش نشد !.. - قوماندان کجا است؟.. - پائین خواب است. گفته بود وقتیکه کاپیتان آمد مرا بیدار سازید !.. - چه وقت خواب کرده است ؟.. - ١٢٥ -