Page 67

(۱۲) بتی دارم برو چون مه ولی چشمان مستش دو افعی حلقها بر بسته او بر گل نشستش کمان ابروی پیوسته کشیده گوش تا گوشش مژه خنجر بدستش نگر تاوك شستش برخ زلف سمن فرساژ فرط و جوش استغنا چوزلف گل فکنده ش چو سنبل بر شکستش طمع زان ترك تاتاری مداروید از وفا داری که هر عهدیکه بستش بيك ناگه شکستش چه می پرسی زمن کز دست او حال دلت چون است ازو می پرس کز خونم خضا بی رنگ دستش مه مست است آهویش زمی گلنار گون رویش دونز گس ترك مستش دو گل آتش پرستش بلاها کرده بالا بش فسو نها چشم شهلا یش زهی شمشاد رعنایش که سرو ناز پستش جفا بر بیدلان اکنون زحد بیرون کند اما همین طرزی که هستش هم از عهد الستش چه گویم (دری) الحاصل ازان پیمان گسل بکسل که با یاری نه پیوستش که آخر دل نخستش فصل هشتم بنات زمانشاه زمانشاه رو دختر از وی در تاریخ بدون اسم معرفی شده اند اول آنکه در اثنا مناقشات شهزاده سلطان محمود درانی اعلیحضرت زمانشاه بنابر رفع کدورت خاندانی بوسطاطت دختر حاجی جمال خان بارکزائی والده شهزاده سلطان محمود و مشورت بمادر خویش به شهزاده کامران داد. و دومش آنکه تا وقت سلطنت اعلیحضرت شاه شجاع الملك بی شوهر بود و امیر حیدر توره خواستگار بود و بالاخره کام شد چنانچه تفصیل کیفیت در کتاب جهان کشای درانی درج است مگر نام هر دو مسمیات محترمات زمانشاه در تاریخ معلوم نیست واگزیسواء آن دو نفر مسمیات كوچك ديگر داشته است شهرت تاریخی نداشته اند و نیز شوهر دختر دومی معلوم نیست وشاید بیکي از شهرادگان و یاسردار زادگان بزرگ درانی مزاوجت کرده باشد.