Page 13

اما بعد می گوید بنده هیچدان مولوی نور محمد قندهاری متخلص به نوری که چون غرض اصلی از ترتیب این واقعات و تهذیب این حادثات ذکر محامد و مناقب حضرت خجسته سمات امارت آیات امیرالمومنین امام مسلمین ظل الله فی الارضین عارج معارج خلافت و کیوان جاهی نیر جهان تاب سپهر فرمان روائی بدر گیتی افروز آسمان کشور کشائی جوهر شمشیر شجاعت و دلاوری جوهر عرض شهامت و ازدر دری خدیوسعيد الاوتاد داور همایون نهاد رعیت پناه فلك بار گاه صريح البرايا حامى الانام ظهير الشريعت مفخر الاسلام والمسلمين اميرالمومنين .. قطعه امیرالمومنین شیر علیخان آنكه شیران را نباشد غیر ظل رایتش روز وغا ملجا خیال تیغ تیزش آفتاب ار در ضمیر آرد بروج آسمان هر يك زتهویلش شود جوزا اگر زین سان شود معمور هر بوم و بر از عدلش نیابد جغد غیر از مسکن عنقا دگر ماوا بمهد داد او بشکفت اگر چون قد گلرویان دهد سروسهی سیب وانار و نرگس و شهلا زبس رشك کفش خون در جگر کرده است در یا را صدف یا قوت تر زاید بجای لؤ لؤ لا لا اگر نعل عمل در گلشن خلقش چرا گردد زدود شمع سقف خانه افلاك مشك آلا ازان بنواختش یزدان بتشریف چنین حشمت که گیرد کباردین حق بسعی و همتش بالا بود محرر این سواد بعد از آنکه از ذکر امور طفیلی فراغ یافت عنان جواد خوص خرام قلم را بصوب گلشن ششم که مشتمل برذکر ولادت با سعادت وظهور دولت ابدمدت و واقعات و رویداد های آن ایام سعادت فرجام تافت وچون عنوان گلزار این حدیقه رعنا وقوياوة شجره این روضه زیبا رونمای گلشن و گل است موسوم بگلشن امارت نموده شد . چشم داشت آنکه از نظر اکسیر اثر قاپو چیان بارگاه خداوندی گذشته غرفبول یابد وكواكب اشتهارا وبر مشارق ومغارب عجم وعرب تابد آمين يارب العالمين . گل اول در ذکر ولادت با سعادت محمود پادشاه مسند جود و ظهور او از کتم عدم به کشور وجود دران زمانی که خاقان مغفرت پناه امیر بی نظیر علیین مکان امیر دوست محمد خان در ولایت خراسان در دارالسلطنت کابل ارم تقابل که نزهتگه روحانیان و مردنك ديده خراسان بلکه غره ناصیه شخص جهان است براورنگ امارت و جهانبانی نشسته و از پنکه جلالت و ممالک ستانی بجلوس میمنت ما نو سش آراسته و چهره در هم و دینار بسکه با عز و وقارش تابدار و خطبه و منبر از ذکر اسم سامیش مایه افتخار روزگار دولت و سعادت با بخت همایونش یار و تائید غیبی همواره مددگار و فتح و نصرت با رایت ظفر نگارش قرین بود و از حسن عدل او باد صبا را که پریشانی و شیرازه کشایی اوراق غنچه عادت او است بردن برگ گلی از صحن چمن میسر نشدی و شیر ژیان که خوردن دل آهوان سیرت وجبلت اواست رمه غزالانرا شبانی نمودی و هر چند انواع نعمت و اصناف روح وراحت در شان آنحضرت افزون از حد احصا و بیرون از عدد و استقصی بود چون هیچ نعمتی اشرف (۲)