Page 128

گل بیست و نهم در ذکر توجه خاقان بحروبر دفعه دیگر بطرف خصم بدسیر از قندهار و چشم زخم یافتن از حكم ملك اكبر برای ارباب تجارب روشن و مبین است که هر دولت عظیم که نشان والا شان مفاخر و مآثر آن طغرای طرای دوام و ثبات موشح و مطرز است مبادی آن را از انواع شدائد و محن و اصناف مشقت و فتن چاره نیست (حفة الجنة بالمکاره) شاهد عدل این مدعا است چه ماه گیتی افروز تا ضعف و شکستگی هلال ندید بمرتبه بدر صاحب کمال نرسید و گل سوری تا چند روز در تنگنای غنچه شکنجها نکشید بوی عنبر شمیم کشاد بمشام اقبال نشنید (بقدر الله تكسب المعالی) غرض از تذکیر اینمعانی و مطلب از تمهید این مبانی آنکه شهریار عالی همت و میمون همت همواره در فکر انتقام و خیال انهدام اعدا ایام بسر میبرد . نظم لازم عشق بود همت عالی ورنه ذره کی ارزوی مهر ملامی کرد همواره اندیشه خاطر کیمیا ماثر آن بود که چون شهریار تخت نشین سپهر یعنی خسرو کرم رکاب مهر شمشیر زرفشان آخته عرصه گیتی را در حیطه اقتدار آرد و مانند صبح عالم افروز از مشرق تا مغرب جهان را بنور عدالت روشن دارد . نظم همت نرا بکنگره کبریا کشد این سقف کار را به ازین نردبان مخواه حاصل سخن آنکه چون امارت پناهی بعد از جنگ سید آباد وارد قندهار گردید همان فراری بن بی حمیت و همین گریز پایان بی غیرت را طلبیده هر یکی را تسلی تمام فرموده هیچ از جرایم برروی ایشان نیاورد بلکه نوازش نموده حوادث را به محدث حقیقی بالذات منتصب داشته تقصیر ایشان را کان لم یکن انگاشت مگر سردار محمدشریف خان را که حرکات ناموزون ازوی بظهور می پیوست از محروسه اخراج فرمود در غزینه معموره را وانموده باران اعطا را بشکوه رسانید و لشکری بایسته و عسکری شایسته از سر نوساخت و سردار نورمحمدخان که رفیق صادق و خادم لایق آنجناب بود نخست بحصه از افواج مقرر فرمود که بقلات رفته باتفاق سردار فتح محمدخان که در ایام توقف حضرت اعلی در قندهار از حدود جلال آباد که در مقدمه سیدآباد سردار موصوف جمعیت از مردم غلجائی و لشکر خود نموده تا جلد تیزین رسیده بود که خبر چشم زخم لشکر حضرت اعلی بسمع او رسیده جمعیت آن برهم خورد واپس روانه سمت جلال آباد شد. درین ولا وارد قلات گردیده بود و حسب الحکم در آنجا توقف داشت در محال هولان رباط تهانه نمایند و سرحد را از خار تعرض اهل بغی محفوظ دارند و در ایام خزان سنه ۱۲۸۳ یکهزار و دوصد هشتاد و سه که روز کار سرد مهر سپاه دلی (۱۰۹)