Page 101

از افق حدوث آفتاب دولتی ببالا نگریفت که رتبه حد زوال انرا ندید و در عرصه ظهور کاخ حشمتی سر به گردون نکشید که از زلزله فناء اخلال بذیر نگشت : نظم مدام سرورین باغ سر کشیده بلند که تندبادعنا آخرش زبیخ نه کند مدام وقت گلی در ریاض دهر شگفت که صرصر اجلش خوار بر زمین نکند برونق نمای دل آرای هیکل مخلوق مینوی و هیچ آفریده شده نیست که زود میرد و به دعوای مشقت انتمای کل مرزوق میموت هیچ روزی خورانده نیست که در اندك زمان سمت موت وفنانه بذیرد : بیت می نهد قدم اندر سرای نیون و فساد که بارزوی به راه عدم نمی آرد قبل رحیل کل نفس ذائقة الموت بر چهره ادانی واقاصی کشیده اند وغبار كل من عليها فان بر مفارق اسافل واعالی پاشیده خاقان و امير وسلطان و وزیر منشی ودبیر صغیر و كبير بار قوات کشید ی است ووضیع وشريف قوی وضعيف وثموند ونحيف را شربت فناء چشید نی . مثنوی منه تا توانی دل اندر جهان که ناپايدار است و نامهربان به دانش کسانی که در سفته اند جهانرا یکی پیره زن گفته اند که خودرا بر آورده عقد درنگ گهی بهره شوست و هه که شرنگ خوش آنکسکه دل دروفا یش نبست بهر حال ازاو کرده کوتاه دست هران تازه خشتی که در منظری است سری کیقبادی واسکندری است هرانشاخ عرعر که در گلشنی است سوداری از سیمین تنی است هران گل که در گلستانی بود سمن عارض دلستانی بود به جز خون شاهان در ین طشت نیست به جز خاك خوبان در ین دشت نیست وچون ذائقه حیات را چشیدن شربت ممات ناچار است و گوش هوش راسماع زمزمه اجل بنابر عجز واضطرار پس برهمه کس واجب ولازم است که زمام ارادت رایده ست قاید توفیق سپرد وعنان مراد را به سرپنجه قضاء باز داده آرزوی دوام و خلود نبرد وخصوصاً والاتبارى عظيم الوقاری که لباس والا اساس اشعرش بطرز اعزار «هو الذی جعلكم خلايف فى الارض» مطرز شده باشد وتاج زیور نتاج اقتدارش به زیور گوهر «انامكنا له فی الارض» مزین ومرصع گشته چه میدان جولان اوبر تر ازان تواند بود که همین سرای ناپایدار وتنگنای بی اعتبار باشد بلکه مصار ظهور و اظهار با یوان مکنت واقتدار اوسرائر قدس ومنازل انس باید وشاید تابه موجب «ان الينا ايا بهم» در نعیم آباد دارالسلام با مو هبده حور مقصورات فى الخيام » از مضیق محنت و تباهی بسمت نامتناهی (۸۲)