Page 413

(١٤٦) جلد دوم صدر اعظم ولوی ناب صاحب شیر دل خان در قید حیات بودند که در عالم رویا صدایی از غیب بخاطر اقدس رسید و نکته بخاطر خطیر خطور کرد که تا حال هر چند از خاطر محو می کردم محو نشد و هر قدر کوشش می نمودم که شاید بخاطر نگذرد و فراموش شود ممکن نگردید و علاج پذیر نشد و هر لحظه بمد نظر حاضر شده جلوه می داد چنانچه شخصی بحضور رسیده صریح میگوید که نتیجه شکست دولت افغانستان گویا عنقریب است و بزودی ظاهر خواهد شد و بزرگان حضور از حضور کناره گیر خواهند گردید حالا که بندگان اشرف فکر می کند نتیجه اول وفات صدر اعظم بود که در پشاور فوت کرد نتیجه دویم فوت لوي ناب شير دل خان در ترکستان بود که اقتضا نمود نجوم ولی عهد که جا نشین بندگان سرکار بود گویا از دولت خداداد و سلطنت افغانستان سه رکن بزرگ که ستون دولت و بازوی سر کار بودند از دست رفتند و کمر دولت شکست بس ظاهر شد و مشخص گردید که این ندای غیبی بود و از غیب ندا رسید اکنون که هر ساعت و هر لحظه که بخاطر خطور می کند عقل پرا کنده و دل پریشان می گردد لاکن از اختیار بیرون است و بنده بیچاره چاره ندارد الا که صبر و شکیبائی بدارد و خود را بخداوند کریم و رحیم سپارد الحكم لله توكلت على الله لهذا چون اظهار بندگان اقدس اخیر شد جمع اهل مجلس از شاه و گدا متفق الیه از روی کمال دانش و فراست و شیوه دربار داری که سزا وار بزرگان حضور است عرضه داشت نمودند که خداوند عالم بحرمت سید عرب و عجم (ص) که هیچ وقت بدولت خدا داد شکست نرساند و سایه بلند پایه پادشاه اسلام پناه و شهنشاه شریعت آگاه را از تارك غلامان و جميع اهل اسلام خصوص افغانستان کم و کوتاه نگرداند و ما جمیع غلامان حضور را تصدق یک ساعت سلامتی و صحت مندی ذات با برکات پادشاه رعیت پرور بگرداند و دعای با اخلاص را که غلامان از صدق دل بدرگاه خداوند میدارند خالق مور و مار و پادشاه لیل و نهارو رازق مقام ذات مجد معز از عالم قبول فرمایند مصراع این دعا از من و از خلق جهان آمین باد. مختصر کلام در همان حین که بندگان اقدس همین فقره را بحضور مجلس مرحمت نمودند تحریر کننده گذارشات و محرر رویه در دربار سرکار و پادشاه ذوی الاقتدار حاضر و از ابتدای مرحمت شهریاری تا تکلم اخیر که فقره راختم کردند و بعد از ان دعا گوئی نمودند بزرگان حضور را تمامی بگوش خود شنیدم هرگاه فقره های حضور سرکار والا تبار پادشاه رعیت پرور سرکار امیر شیر علی خان را شرح وارد و قید تحریر در آورم دفتر ها گنجایش نمیدارد و فغان از قلم و کاغذ بر می آید اصافه بران عمر طویل و خاطر جمع و اسباب عیش همه آماده می خواهد پس در آنوقت عقل و فکر جمع آمده از هر بیشه گوشه بخاطر میرسد اول اینکه عمر از فضل خداوند بمرتبه شصت رسیده و زمان کهن سالی دامن گیر شده خصوص که در این عصر و زمان با این عمر ها اعتماد ی نیست دويم آسودگی میخواهد و اسباب عیش بکار دارد تا عقل جمع آید کجا با اینقدر اشغال زندگی و بار عیال یومیه کشیدن و ایام پیری و دست تهی و جلای وطن بودن ممکن است و کجا میسر میشود و فکر چگونه بسر می آید تا اینکار بزرگ که چندین سال گذشته