Page 212

زیرا که [ خان بی دستر خوان ] ومردبی نان را قابل پرستش ندانسته وبلکه اوضاع او را خیلی قبیح می پنداشتند لهذا تمامی امراء ورؤسا برای حفظ وقار و سیاست خود از صرف نان هیچ دریغ نکرده و هم چنان حکومت عصر در راه بجا آوردن آبروی امراء و خوانین به پرداختن این حق ارثی و طبیعی شان که وابسته به آن بود عنایت خاصی داشته است : قسم پنجم : مصارف سالانه حفظ شوارع عمومیه اطراف کردو نواح مملکت بود که هر قسمت فواصل طول راه به یکی از خوانین قوم قرب وجوار راه سپرده میشد و خوانین با افراد قومی خود جهت تهانه دار و عمله معابر و یا پلیس امروز در بدل پول هنگفتی بحفظ شوارع قریبه متعهد بوده و سالانه از خزینه حکومتی مقابل این تعهد حق معینه را اخذ و به مستحقین قومی خود می پرداختند. قسم ششم : مصارف شخصی پاد شاه بود که عندالاقتضاء از خزینه شاهی [ دولت خانه ] حاصل و به صرف ضروریات خود میر سانید : قسم هفتم : مصارف تعمیرات دولتی : قسم هشتم : صرف آلات و ادوات حربی از قبیل باروت و سرب مخصوص گلوله توپ وزنبورك كه نوعی از توپهای كوچك و اقسام مواد انفلاقیه و نقب وغیره بود که از طرف حکومت در هر محار به نهایت به صرف میرسید : قسم نهم : مخارج خوانین عهده دار لشکر موقتی که در مواقع محاربات حاضر خدمت شده و مصارف لشکر خود را از قبیل نقد و جنس حاصل داشته و به صرف خود میرسانیدند. «۱۰۷»