Page 140

اعلیحضرت تیمورشاه حین مواصلت تردید مکتوب در بهار سال شمسی مطابق ۱۲۰۴ قمری و ۱۷۸۹ میلادی عزم سفر به صفحات شمال نمود و امر حرکت باردو صادر فرمود و اعلیحضرت تیمورشاه از ین سبب است که شاید از شهرت لشکر افغان بدان صوب شاه مرادبی آگاه شده بدون خون ریزی و اسلام کشی از فعل خود منفعل و سر تسلیم بنهد و به همین نظر به اعلیحضرت تیمورشاه با يك لك فوج افغان راه قندوز بر گرفته بدون شتاب آهسته آهسته اسپ رانده در ماه ذیحجه وارد آقچه شد و ازانسوی شاه مرادبی با پنجاه هزار سوار رویه مقابل نهاده در برابر اردوی شاهی صف آرا گشته و یومیه قراولان لشکر جانبین به هم مواجهه می‌شدند تا که روزی شاه مرادبی [عمر خوشبیگی] نام برادر خود را با سی هزار سوار بعزم شبیخون از نهر جیحون عبور داد و از طرف دیگر علی ویردی نام يك افسر بزرگی نظامی خود را مقرر نمود که راه رس رسانی لشکر درانی را قطع نماید که طرفین در عقب لشکر افغانی خویشتن را رسانیده بوقت شب بر سپاه افغان حمله نمایند . اعلیحضرت تیمورشاه از ین ارادهٔ شاه مرادبی قبلاً آگاه گشته افسران لشکر افغانی را بآراستن سلاح امر کرده و هنگام عصر سر راه بر گرفته جنگ شدیدی رخ داده و در نتیجهٔ خون ریزی آخرالامر لشکر مظفر افغان چیره دست گشته دسته های شاه مرادبی شکست یافتند و شش هزار تن از اوزبکان و جمعی از افغانان کشته شده شاه مرادبی از ین فتح بزرگ افغانها خائف شده چند تن از علماء بزرگ عصر بخارا را خواسته و قرآن مجید بدست هر يك به عذر خواهی حضور اعلیحضرت تیمورشاه درانی فرستاده و پیام داد که پس از ین با مری که موجب عتاب شاه افغان باشد مرتکب نخواهم شد . اعلیحضرت تیمور شاه عذر او را پذیرفته ولی باین شرط مشروط گذاشته که تادم واپسین برین گفتهٔ خود راسخ و ثابت قدم باشد و الا جزای لازمه در موقع کارش خواهد دید. شاه مرادبی عهدنامهٔ خود را با تحف و هدایای بسیار برسم پیش کش فرستاد و شاه افغان نیز از عطای خلاع خسروانه «۹۹»