Page 41

۳۴ بودند به چوچه گلگهای خود تقدیم میکردند . این چارچوچه بلبل بچه گونه یک تلاشی و چقدر یک هوسی گردن های خودرا دراز میکردند، ومنقار های خود شانرا می گشادند که از دیدن آن حقیقةً انسا نرا حیرت دست میداد . کوشش تغلبکارانۀ ربودن لقمه بررگتر ها، و قاعدۀ طبیعیۀ گرسنه گذاشتن قوی زبون تر خود را درمیان احساس این بلبلکهای معصوم که هنوز دنیارا نیشنا سندا، و حیات را نمیدانند که چیست؟ بکمال خوبی عیاناً مشاهده می شد . شعاعات زرین شمس خاوری از میان برگهای زمردین آسای درختان برین آشیانۀ سعادت نورها می افشاند . شر شرآب یک جویبار لطیفی که از نزدیک آشیان در جریان بود، وبوهای گوناگون ظریف گلهائیکه سواحل دل نشین پر سبزۀ جویبار راتزئین داده بود هوای نسیمی را معطر می نمود پدر و والده گاه گاه خدمت تقسیم غذا را تعطیل کرده بیک طور نظر