Page 30

سیر نبوی ۲۱ وحی بمرتبه اندوهناک بود که چند نوبت قصد کرد که خود را از قلّه کوه بیندازد. و هر نوبت که جبرائیل السلام بر وی نازل میشد میگفت یَا مُحَمّد! إنّكَ رَسُولُ اللهِ حَقّاً. از جابر بن عبدالله انصاری رض مروی است. که رسول الله فرمود: که در زمان فترت وحی به راهی می رفتم ناگاه از جانب آسمان آوازی شنیدم چشم بالا کردم دیدم ملکی که در غار حرا بمن آمده بود. بر کرسی نشسته است میان آسمان و زمین خوفی از وی بر من طاری شد بخانه باز گشتم و گفتم: زملونی زملونی پس مرا به چیزی پوشانیدند حق تعالی وحی فرستاد که یَآیّهَاالمُدثّر قُمْ فَأنذِرْ وَرَبّكَ فَكبّرْ وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ وَالرّجْزَ فَاهْجُرْ آنگاه وحی متتابع شد. بیان دعوت (نمودن اوص مردمان را برای ایمان) چون آن حضرت صلی الله علیه وسلم را به دلائل واضح روشن شد ای جامه در پوشیده برخیز! از خوابگاه خویش پس بیم بده! خلق را از عذاب خدای و پروردگار خود را به تعظیم یاد کن و جامه های خود را پاک ساز از چرک و از همه گناهان کناره کن: یعنی بر همین تقویی که هستی باش!؟