Page 145

سیر نبویہ ۱۳۶ ورسوله اعلم) فرمود: این ملک الموت است. این شکنندۀ لذات و قطع کنندۀ آرزوئات و شهوات ! و مفرق جماعات ! و بیوه کنندۀ زوجات ! ویتیم کنندۀ بنین و بنات است. و فرمود: به گوئید تا در آید. چون اذن یافت در آمد و گفت: (اَلسَّلَامُ عَلَیْکُمْ اَیُّهَا النَّبِیُّ) بدرستیکه حضرت حق تعالی ترا سلام میرساند و مرا فرموده تا قبض روح مبارک تو کنم مگر باذن تو . فرمود: به چیزی که مأمور گشته ٔ قیام نمائی! ملک الموت به قبض روح مطهر وی مشغول شد. ناگاه جانب سقف خانه دید. و دست مبارک خود را بالا کرده گفت : (الرَّفِیقُ الاَْعْلَی) وسرش مائل گشت و به عالم بقا رحلت نمود، و روح مطهرش با علی علیین برده شد. حضرت عایشه ٔ صدیقه رضی الله تعالی عنها میگریست و به زاری میگفت: دریغ آن پیغمبری که فقر را بر غنا اختیار نمود ! و آن دین پروری که از غم گناهان امت هیچ گاه تمام شب به بستر راحت استراحت نه کرد ! و به چشمان مبارک هرگز سوی منهیات التفات نه فرمود! و باوجود کثرت ایذا و اضرار کفار واهل ضلال! گرد ملال بر روی با اقبال وی ننشست ! و دندان در مثالش به ضرب سنگ دشمن شکسته شد و سروی بمصائب حوادث روزگار بسته شد!