Page 72

٦٧ سحر کا ہان که باد نرم جنبد بجنباند درخت سرخ و اصفر تو پنداری که از گردون ستاره همی بارید بر دیبای اخضر نگار اندر نگار و لون در لون هزاران در شده پیکر به پیکر یک غزل مسلسل برنگینی موسم بهار ومی معشوق نوشته- در افگند ای صنم ابر بهشتی زمین را خلعتی اردی بهشتی زمین بر سان خون آلوده دیبا هوا بر سان مشک اندوده دشتی بدان ماند که گویی از فی مشک مثال دوست بر صحرا نوشتی بتی رخسار او همرنگ یاقوت می بر گونه جامه کنشتی جهان طاؤس گونه گشت گوئی بجای نرمی و جای درشتی زگل بوی گلاب آید بدانسان که پنداری گل اندر گل سرشتی دقیقی چار خصلت برگزیده است به گیتی از همه خوبی و زشتی لب یاقوت رنگ و ناله چنگ می خون رنگ کیش زردشتی مذهب ۱۲ شعر العجم حصه (۶) ضمیمه امیہ