Page 262

۲۵۱ ذریعهٔ بزرگ عشق و هوا پرستی نیز شعر و شاعری بود، شعرا بسیارتر اشعار رندانه و اوباشانه مینوشتند، و در اشعار خود نام معشوقهای خود را بتصریح میگرفتند، و ازجهة موافقتش بمذاق عام در دهان اطفال می افتاد، و از پنجهٔ رندی و آوارگی داخل خمیر شان میشد، حضرت عمرقطعا حکم کرد که شعرا برای زنها اشعار عشقیه ننویسند، چنانچه صاحب اسدالغابه در تذکرهٔ حمید ابن ثور راجع باین واقعه این الفاظ را می نویسد . تَقَدَّم عمر بنُ الخَطَابِ إِلَی الشُّعَراءِ ان لاَ يَتَشَبَّبُ اَحَدٌ بِامراةٍ الأجَلِدَهُ. سزای شراب خوردن را که از پیش مقرر بود، سخت و دو چند نمود، یعنی پیشتر چهل دره بود و او چهل درهٔ دیگر زیاده کرده هشتاد دره گردانید. نتیجهٔ این تدابیر این شد که اگر چه از کثرت دولت و وسعت فتوحات سامانهٔ عیش و عشرت بسیار مهیا شد، باز هم مردم بعیش و عشرت مبتلا نگشته همان زندگانی پاک و مقدسی را که بنیادش شارع علیه السلام گذاشت استوار و قائم ماند . سرچشمهٔ اصلی پختگی و استواری اخلاق آزادی و خود داری است، ازینجهت حضرت عمر رض توجه بسیاری بدان نمود، و این همان خصوصیتی است ممانعت هواپرستی ممانعت شرابخوری