Page 76

(٧٥) در آشیان فرو آمده بال شفقت خودرا برچوچه گکهای بیچاره خودکه از تاثیر نسیم رعشه دار بودند ـ کشاده بنشست . ـ ١١ ـ برای تماشای منظرهٔ حیرت افزای اطراف سرخودرا از آشیان بيك وضعی بلندی گرفته بود . چوچه ها درزیر بال وسینه اش خزیده بودند . بسیاروقت نگذشته بود ـ بلبل نر عودت نمود . منقار خودرابسوی ماده خوددر از کرد ، وطعمهٔ راکه آورده بودبه او داد . واه واه ! چه طعام مسعودانه ؟ . . . بلبل ماده لقمه را که رفیقش آورده بود ـ چنان يك محظوظیتی میگرفت که از کمال لذت ومحبت پرهایش ، می طپید وهمه وجودش میلرزید ! بلبل به این صورت يك چند باررفت وآمد نمود . رفیقه خودرا سیرکرد . این حیوانکها، بایش از پانزده روز دگر گونه يك زندگانی داشتند . آن حیات شان با این حیات شان فرق کلی و ارد . در آنوقت از شاخی بشاخی می پریدند . به نغمه های عاشقانه یکدیگر خودشانرا نوازشها ، مدحهاوثناها میگفتند . والحاصل در يك ذوق وصفای