Page 24

(۲۳) هر قدر که دل وفا منزلم از تو جدائی نمی خواهد ، توهمان قدر به تباعد ، ومفارقت میکوشی ـ در زمان راحت توامان سلطنت قلمرو ملک دلم تاچه درجه معمور ، و از غمهائی جهان به هزارها فرسخ دور بودم ـ حالا چون آن ایام را بخاطر می آرم از آتش فراقت خاک بر سر باد میکنم و از هوای شوقت آب سرشک خونی از دیدگانم میریزم! اما تو درعوض آنکه برمن هجران کشیده مرحمتی نمائی ـ لحظه بلحظه در قطع مسافه جدائی میکوشی ، اما چسان جدائی ، که امید برگشتن آن هرگز مامول نیست گویا شاعر برای تو این شعر گفته ـ اگر در وقت رفتن گفت می آیم مکن باور که او جانست چون جان میرود دیگر نمی آید از وقتیکه از تو جدا گردیده ام ، راحت ، وانبساط ، قلب خراب آبادم را وداع ، و جای آنهارا انواع الم و اضطراب استیلا نمودند ـ حقد وحسد ، انواع تقاضای نفس که در عصر سعادت حصر تو اسم شان را نیز نشنیده بودم ـ چندی نگذشت که