Page 18

(۱۷) محبت آشیانۀ پدری خوش آنکه باشادی واشتیاق بآشیانه پدری خود بر میگردد ودر آنجا باذوق ودلبستگی تمام روز گار خوش بچگی وجوانی خود را بیاد می آورد. اما من باید روز گار بچگی وجوانی خود را با تلخ کامی یاد بکنم - زیرا که در آشیانه پدری این روز گار شیرین و زرین با من آشنائی نداشت و این گلبن خوشبختی هرگز در صحن دل من نشگفت. اينك من در پی این خوش بختی در دیار بیگانه بهر سو درتك و پو و فقط می شنوم که محبت يك چیز دلربا وروح افزائی بوده است . اما نمیدانم که من ازین دیار دست خالی خواهم برگشت یا نه ؟ هرجا که قلبی پر از محبت پیدا بکنم هر دیاری که بچشمهای معصوم و بی آلایش مصادف بشوم . هر جا که از ته دل دوست بدارم و دوستم بدارند هر آنجا که محبت مانند يك سلطان