Page 422

فتوحات اسلامی (۴۱۳) فتح مهدیه در اهل و عیال مال اموال و مالح املاک شان مناصفه باشد و والی شهر خود را با اهل و عیال و اقربا بیرون کرد در امرشان بهر قسم استقرار یافت و شهر تسلیم نمودند و هر یکی از لشکریان از دخول شهر مانع میگردید وی را قرار رفته نزدی سفیر ستادند چند نفر اشخاص امین فرستاد تا بالهای شان قسمت باید و سه شبانه روز اقامت نمود و بر یهودیان و نصاری که آنجا بودند اسلام عرضه نمود هر یک که اسلام آورد سلامت ماند و هر کدام که از اسلام امتناع نمود کشته شد و اهالی تونس هر کدام که کرایه نصف حویلی خود ها را میدادند اقامت مینمودند عبدالمومن بطرف مهدیه روانه گردید و اسطول به محاذی وی در دریا میرفت تا اینکه هجدهم ماه رجب به مهدیه رسیدند و پادشاه زادگان فرنگیان و سوار کاران دلاور در انجا بودند و شهر زویله را نیز خالی ساخته بودند و از زویله تا مهدیه مقدار یک تیرانداز بود عبدالمومن در زویله داخل گردید و زویله را لشکریان و بازاریان و دکان اران مملو نمود شهر زویله از طرف یکساعت آباد و معمور گردید و هر یک از لشکریان که بشهر جای نمی یافت به بیرون شهر منزل میگرفت و از صنهاجه و عربان واہالی شہر ہا بقدر آمدند که از شمار و حساب بیرون گردید بعد متوجه مهدیه گردیده چند روز مقابله نمودند کامیاب نگردیدند چونکه بسیار شهر محکم و دیوارهای آن قوی و موضع مقابله آن بسیار اندک بود سبب آنکه در یا اکثر آن را احاطه داشته و شهر میان کف ردی در یا بود و یکبازوی شهر به بیابان اتصال داشت و اول کسی که شهر مهدیه را بنا نموده بود خندق میان دلاوران خود را بیرون نموده با طرف لشکریان سید معطی آملف میگردند و بشتاب مواضع خودها در پس میرفتند عبدالمومن حکم نمود که بطرف غربی شهر دیواری بنا نمایند تا ایشان را از خروج منع نماید و اسطول در دریا بشهر احاطه نمود روزی عبدالمومن در زرفیجه بنما آمد حسن بن علی که سابق والی شهر مهدیه بود نشسته کشت و یا میکرد استحکام و دیده آن شهر را به معلوم وی گردید که این شهر مقابله بر و بر افیج میگردد قیر انیکه محاصره را مدت در از یافتی بحسن خطاب نموده گفت چه باعث گردید که انچنین جای محکم را ترک داده آمدی گفت چند سبب بود نغزی معتمد به من بسیار کم بود و اطعمه ذخیره همانه شتم و تقدیر خداوند هم بدین سفته بود عبدالمومن گفت راست گفتی و اندور یا عودت نمود حکم بجمع کردن غله و طعمه بسیار نمود و مقابله را ترک داده باندک زمانی غله و اطعمه در لشکر انقدر جمع گردید که بمقدار دو گده گندم وجود دینار میگردید هر کدام نغزی که از دور با روی لشکر میرسید میگفت که این کوهها از کجا پیدا در شده است