Page 121

١١٤ ستاره از چه شد دیده خیره از خورشید چو شب ز حقه میناش سر به چندان داد غلام باد صبایم که با مداد و پگاه صلای عیش بعشرت سرای مستان داد باغ و بهار نوبهار است چمن حله حورا کرده ابرها ریختنی لؤلؤ لالا کرده گره طره سنبل که صبا باز نمود دامن لاله پر از عنبر سارا کرده عاشقان رفته بگلزار و دل سوخته را بتکلف ز گل و لاله شکیبا کرده باران هوای خرم است بر طرف باران همی بارد نگویم قطره کز بالا گل ریحان همی بارد نگون سر شاخهای سبز گوئی در همی چینند ز بس ابر در افشان لؤلؤ غلطان همی بارد چکان قطره ز مژهای انار تر تو پنداری که هروانه که بوده است اندر و پنهان همی بارد بوستان بوستان بشکفت و روی لاله خندان گشت باز بر رخ گل طره سنبل پریشان گشت باز سبزه خطی چند بهر خواندن بلبل نبشت بلبل آنگه از خط خوبان غزلخوان گشت باز خون لاله گوئیا خواهد چکید از تیغ کوه یا چکید آنخونکه کوه آلوده امان گشت باز