Page 188

(۱۸۳) نگاشته تحقیر نظامی را بخاطر نداشت اتفاقا جوشی بضمیرش پیدا شد و فخریه عبارتی نوشت ، و در مرقع شاعری امیر عجب تر سخنی که می یا بیم اینست که اکثر به کلام خود را خود نگرانی کرده و اصلاح میکند. و همچنان بی تقیه را می میدهد. که قوی ترین دشمنش گر باشد اینچنین آزادانه گفته نمیتواند چنانچه در قرآن السعدین کیفیت واقعات کیقباد و بغراخانرا مینویسد و لے حقیقتاً اصل رویداد را ترک کرده نکات مخصوصة القدر توصیف میکند که سلسلة واقعات از هم گسیخته روئیت کلام را از ارتباط می اندازد و باز عجیب خود رسیدند اظهار میکند. وصف بران گونه فرو رانده ام کز عرض قصه فرو مانده ام عیب چنان نیست که بنهفته ام کا نچه بگو بیند همه گفته ام جون منم اندر قلب گاه خویش معترف عجز به نقصان خویش عیب یکی نیست که جویند باز چون همه عیبت بچه گویند باز و در دیباچه غرة الکمال مینویسد که شاعری بے قسم است