Page 154

(١٤٩) اگر چه شخص عیاش و بیخرد و سبک سار بود ولی امیر را از همه بیشتر قدر میکرد چنانچه در سنه ٧١٨ هجری که امیر مثنوی نه سپهر را بنام او نوشت بوزن یک پیل روپیه بصله داد و انیست که امیر از بزبان قطب الدین مینویسد. بتاریخ هچون من سکندری کند هر که آرایش دفتری ز گنج گران مایه بی‌شمار دهم باز بخشش نه آن پیلبار مرا خود درین ره پدر شد دلیل که میداد از هم ترازو می پیل شناسد کسی کش خرد رهنمون که از پیلبار است وزنش فزون چو میراث شد پیل زر دادنم نه زیباست زین پهل تر دادنم شها گنج بخشا کرم گسترا معانی شناسا سخن داورا چنین بخشی کز تو جم یافتم در ایام پیشینه کم یافتم کنون لابد از سحر سنجی چومن باندازه بخشش آید سخن قطب الدین خلجی یک نو مسلم غلام خود را بخطاب خسرو خان ملک بفهم علم خود که تازه بدین اسم مشرف شده بود مرحمت کرده قلمدان وزارت باو عطا فرموده بود که در سنه ٧٢١ باو دلانید که اعطا کرد هجری قطب الدین را بقتل رساند و خودش بر تخت حکومت مصرعه دوم هم بخوابی عبد بخل میخواند کاننه