Page 146

(١٤١) در قران السعدین خود میفرمایند . ٥ خان جهان حاتم مفلس نواز گشت با قطاع او ده سرفراز منکه بدم چاکر او پیش از ان کرد کرم آنچه که بد بیش از ان؟ تا نه چنان بخشش خاطر فریب نبده شده لازمۀ آن کتیب در او دهم برد ز لطف چنان کیست که از لطف بتابد عنان در او ده از بخشش او تا دو سال هیچ غم و ناله نبود از مثال و مدت دو سال در او ده ماند در اینکه والده اش با او بیش از حد محبتی داشت و در دهلی سکونت میکرد و در هر مکتوبیکه بامیر میفرستاد مینوشت که از تو دور بودن مرا از حیات دور شدن ست و همچنان امیر هم والده اش را بیلی انتها قدر و محبت میکرد از انست که بکلی ترک تعلق کرده روانه دهلی شده نزد ما در آمد و اینکه با هم رو برو شدند ما در برخاسته سر و رویش را بوسید و از جوش محبت دریای اشک از چشمش جریان داشت . ٥ ما در آن خسته تیمار من چون نظر افگند بدیدار من