Page 102

(۹۷) با وصف ذوق و استعداد مذھبی موقع می بینیم که بپوشش استعداد مذھب پرستی گاہی حقیقت از شناسى كناره جوئی نكرده ، و حکایتی میگوید که پادشاهی چنانچه حکایت میکند روزه گرفت بطباخی داشت بزن طباخ بشوهرش گفت کہ شاه ازین روزه داشتن چه ثواب خواهد یافت که ما همه از گرسنگی میمریم بیت که سلطان ازین روزه کوئی بیاد که افطار او عید طفلان ماست روشن ساخته و شیخ برای روشن تر ساختن این مسئله بزبان خود واضح تر بیان میکند . ے خورنده که خیرش برآید زدست به از صائم الدهر دنیا پرست مسلم کسی را بود روزه داشت که درمانده را دهد نان چاشت وگر نه چه حاجت که زحمت بری ز خود باز داری هم خود خوری خیالات نادان خلوت نشین بهم بر کند عاقبت کفر و دین چنانچه در آخر شعر ظاهر نموده که خلوت نشین ساده دل مذہب را چنانچه در بیت آخر اظهار میکند خراب و باطل میکند. و نیز حکایت دارد که درویشی بفرنگ رفته و در هر قدم کیفیت دورکعت