Page 40

۳۷ وائے مے لرزد تن و جانم چو یاد آید همے آن شکوه و آن تجمل و آن همه عز و وقار جام جمشیدی شکست و فرّ افریدون نماند نے نشانے ماند زان مستی نه نامی زان خمار بغتةً از دور چرخ چنبری آن نوجوان شد برون از قصر گلخانه بسوے قندهار گلستان گلخن شد و باغ بهاران راغ شد بے امان دارالامان شد دلگشا شد دلفگار آستین مے به بدوِ سلطنت شاریده بود پیرهن حبل السراجی در برشن با افتخار بے تکلف گفتمش روزے به تبدیل لباس کرد عذر انهماک و شغل خود در کار و بار بود وقتے آن جوان دارائے یک عزم بلند از تفرج و ز تعیّش رفت آن جمله وقار