Page 425

شماره ۷۷ جلد اول جریدهٔ حقیقت کابل ۵۱ صفحه دربلی خوردن مر مور و باجب رسوم مواجب بود حبس داودار نه وقت بس بود از بنده اصاحب تکلیف در افتاد آن هم شده نایاب سودیار این رسم دونش پر بود از سر و رو سردار در ماجه خوبی نسب برنام و نسب داد پر فاش خرمی را شرف و افرو و لقب القد بیکار نگرد دل دکمار ونج و تعب داد هم منت خرمی را زبرسیم بخسیس بخشید بامداد و بفرمود بیا سردار این حال بافغان نه زتاثیر نجوم است نی از اثر بخت بدوطالع شوم است شک نیست که این کار ز فقدان علوم است آبادی وابسته بتحصیل عموم است باید شود این فعل مزید از ره اجبار متقی و قت تو باشی اگر عارف همواره کشی سعی تو در نشر معارف افسرده نخواهی شدن از حرف زخارف تسلیم نده گنج درین راه مصارف آخر شجر علم ترا بر دهد اثمار گر زانکه نمائی بوطن مدرسه تأسیس ابنای وطن را بکنی امر بتدریس این طرز و روش است بطابق تدریس نی آنکه کنی سیم و زرت را تو زندلیس جها را صرف از پے کاری که بود موجب اضرار بنگر که کنون مقتضی دور زمان را علم و هنر آموز و کمالات زنان تا قطع شود دست طمع راهزنان را وانگاه بکنی شکر امن و امان وز تربیت نول ببری فائده بسیار نقد و تو در تربیت نول مکن ایزاد در سلم وحقوق و ادب اوزن نوزاد دان ارزہ تحسین که ملت شود آباد زان رو که ز غافل که زنان عاقل رزان حریق خواهان وطن کرد و از جمله احرار بنمای توجہ تو بقانون مساوات بگذر تو ازین کهنه پرستی و خرافات حسا بنگر که زبی فکری ما عقل شودمات خواهیم که از گریه و از خواندن امریکن مشرق شود آباد بود فاعل مختار گز بوطن دوستیت شور بیماکن بشناس تو در دادن آنگه در آیکن افکار نی خویش چنین سحره و انگشت نما کن هر کار بموقع کن و هر امر بجا کن میکرو تا دشمن بدخواه تو نماید بت انکار دادن بس جائے تأسف که بمشرق همه خوابند در خواب زخود بیخبر و مست خراب که خون مست ز غفلت نه زتأثیر شرابند پرون زره دانش و از کار صواب با مثال سرگشته و حیران همه هستند چو پر کار خاموش فرح طول سخن این همه آریا فریاد و فغان را پیر مرا یار میخواهش آن کو کہ وطن خواہ بود از دل جان کیست در بیت ہزاراں تو یقین دان کا ہوا میں اشخاص وطن دوست بگفتار بکردار