Page 351

شماره ٥٩ جلد اول جریدۂ سراج الاخبار افغانیه‌ كابل دوشنبه ١١ حوت بروز یوم جمعه ٧ حوت تا ساعت ١٠ بمانند بهار باران آغاز نداده متعاقباً برف و باران با هم مخلوط که عوام آنرا (سفیده‌بار) می‌گویند تا ساعت ٤ میبارید و اثری ازان بجز از گل و لای در کوچه‌‌ها و سرک‌های كابل پیدا نبود، بعد تا شبانه شبانه هوا صاف بود، شب روز شنبه ٨ حوت در روز آفتابی و شام غبار بوده عصر شنبه باز برف باری آغاز نهاده تا ساعت ٩ شب کلان کلان برف بارید که سحر روز یکشنبه ٩ حوت ۱،۲ دوشنبه ١٠ حوت کاملا برف بکمال شدت باری‌ را آغاز نهاده فضا غبارآلود و سردی بکمال شدت حکمرانی میکند. بمناسبت این موسم راقم الحروف اشعاری را که در زمان طالب العلمی خویش در صفت سرما و شدت مشارک در شکار و شعر آنامور در بیاض خود جمع‌آور نموده است محض تفریح ناظرین کرام و خیر مقدم این سردی مصیبت التیام مینویسم سه موسم سردی شد و سرگرم یخ‌بندیست آب بط بسیر بیضهٔ فولاد گردید از حباب حلقه ناپی و ام مایی عیان گشته ز یخ کاش بیند چشم او خط شعاع آفتاب تا نبیند از نگاه دور آسیبی زبرف هر زمان خورشید گیرد پرده بر رخسار سحاب پیش ازین تعبیر نتوان کرد از بیداد وی چشم نگردد سفید ار برف را بیند بخواب زین ریاضتها که در ایام سردی میکشند جای دارد گر روند اهل زمین بر روی آب دود هنگام وداع شعله از بیم هوا بر سرآتش قدم مانند مو پیچ و تاب از زبان تیغ یخ را سرزنش‌ها میکند گر تو دی سختر رو از شرم میگردی آب کس درین شبها نیابد نشان روشنی آسمان تیری تاریکی فکنده از شهاب فصل سرما شد که دیگر دستها افتد ز کار همچو ایام خزان برگ ریزان بهار بوستان کزلاله پوشیدی قبا یک تهی این زمان از برف در بر کرده رخت پنبه‌دار قطره آبی خوان که باشد رزق طفلان دایه‌ را شیر ناگر دیده می‌بندد بپستان جان الله نغمه رنگین تر کز لب برون آید بگوش آشنا ناگشته می‌بندد چو لعل گوشوار موج یخ بسته کار تیغ و نشتر می‌کند گشته مانند دکان سرتراشی آبشار سینه چاک است اطلس منقل ز دست انداز دی چون جگر کز سوده الماس گردد زخم‌دار نی همین عضو جدا از پوستین افگند پوست گر برآید چوب زآتش پوست اندازد زسنگ جای گرم از بس که مطلوب است در فصل چنیں برنخیزد دود آتش همچو زلف از روی یار این زمان از تاب سرما بچه گرم شب چراغ هر که بینی جبرو لایلف خود کرده است لرزه سرما ز بس بیتاب دارد شعله را گر نباشد کنده بر پایش نمی‌گیرد قرار