Page 284

شماره ۲۴ جلد اول جریده حقیقت کابل چهارشنبه ۲۷ از ملت منور مان آبروی نریخت وز سطوت و تهور ما انتها درفت دشمن برای کشتن ما قد فراز کرد از خون مان بطرفی نهر باز کرد ای گریه زان مناره پرنور ساز یاد گر ضرب توپ دشمن دین سنگها رهبان گرفت جای بسجاده امام قسیس پا بصفحه قرآن فشرده نهاد ناقوس در صدا است بجای اذان ما ای خاک دهر بر سر و چشم دیان ما بتخانه گشت مسجد و منبر خراب شد سجاده سوخت زین غم قندیل آب شد آتش گرفت صومعه افتاد خانقاه محراب جای خواب گروه دواب شد اسلام ضعف دید مسلمان غریب ماند ناموس ما بصورت موضع غریب ماند ای آفتاب بر سر دنیائیان متاب کش ای قمر ز ظلمت تیر حسین نقاب ای کوه پاره پاره شو ای آسمان بدر ای ابر جنب ای همه عالم بشو خراب ای آتش جهنم بیرون بیا بتو این کهنه دیر را که نه شب ماند شش نه روز ای آب باز ایست الا ابر بر مبار ای سبزه خشک گز تو ای دانه بر میا ای رعد نعره بر زن ای برق خیز کن مستی کن ای سموم جنون ساز ای صبا بر هم زن این زمانه بی اعتبار را رحمی مباد خسته و پیر و نزار را با قامت خمیده بزن نعره ای حطیم رو با خدای عرض دل دردناک کن بر خاک طائفه کوی که ای داد بر کبیر ما را مکن به پنجه بیگانگان اسیر