Page 190

شماره (۲۰) جلد اول جریده حقیقت کابل شنبه (۵) میزان بمکر احمقی در دام دشمن رفته بود اما چو گویم جو یعقوب ستم گر را که با او کرد خجالت میکشد از نام او تاریخ افغانی نه ننگ از شان افغانداشت نی پاس مسلمانی ظلمهای گوناگون ستمهای ز حد افزون پیران میشنیدی اندر اندم آه جانسوزی بسا طفل یتیم و مادر خود چشم گریان داشت عمارتها تمام ویران عموما خوار و سرگردان درین هنگام مایوسی کز هر سو ناامیدی بود امیر خلد مسکن شیر غران مملکت پرور بتمیر چنین ویرانه بنیاد مرمادی کبخش از حلم و نرمی کرد و صار جنبش قهر و بیم ولی چشم زمان اندر کمین بود و ندانستیم زمام سلطنت چون بکف شاه شهید آمد چو از کوس بشارت نصر من الله باز خواست قدر قدرت امان الله شه غازیان بادا چه یهودی که بالدست سحر در این حماق فاصل گر از شبهای کارش میکنم تذکار میشاید الا ای حضرت بادت هشت شکل جاهل برای خواهشات حلق بر علاقات میکوشید کسی کو عادت کفار را سازد شعار خود بگفته پیمبر بر حق که از صحبت بود تاثیر وگرنه حال تان مانند کفار لعین گردد مگو سرور دگر حرفی بایشان از ره نخوت مقطع بساخت حق از دانش مکر پیچھا بهم بر میزنم صد غصه یوسف زلیخا را گل و خار است با او نسبت احد او و معادن بدشمن خواست تا بسپار در این محبوبیان اسلامیه بقوم و ملت خود کرد و بشنید حرف بدخواهان در یوقو ز خون نوجوانان می بدیدی غرقه دریا که دل میسوخت بر احوال شان گیر نصارت او نه بستری بود و نی عصمت چبانگر تماشا را چو نرگس چشم در راه بود ملت شاه دلا رادری ضیاء الملتہ والدین ضیغم اقرار قلب اعدا را تماسی اساسی از سیاست ماند و بنکر فکر اعلی حوادث بسنگ غیرت خود در شکست پیشان اعداد بر کشته قلم خونبار میگردد چو گویم فوت آنشاهان علیات منور کرد چون خورشانه ویرانه ما را مشهور افق با خط زر بنوشت این مضمون یکتار انده و اند سر فکرش دید با مردگان نفخ مسیحا را فتح کا بصورت افتخاری داد ملک چون هیولا را که قربانش نمایم این سرپیچیده سودا بسیار و نداری که یا ور گشته اید عبدا الکریم مسیر و اغلام نبی ا بتحریکات دشمن میدید بر باد جانها را در ان پنچ ز اسلامش بیاید قطع کرد ریشه تمنا را پدری باین گفتار باید برگشید آن فتنه بر شده اند خلل انداز میگردید دین پاک العمدرا دریاب بقوم عاقل خود ده تو حکم قتل اینها را نبه سالها مضا اند بدست ابرا حقیقت ای انتخابند سر ور ایل قلم توئی :: از نظم خویش در نظرم محترم توئی :: فکر رسات یافته ات بنجمان اخت :: در عهد خویش شکر محقندم توئی با حضور را :: فکرم د خیال مهر رو یک سمراند :: یعنی که بیم خواه دل پر الم توئی :: اطراف حجات