Page 1013

سال چهارم شماره ۱۰ شدند از دست ظلم این ستمکار چگویم تا چه کرد این نا مسلمان چه خونها خورد بیان انجفا جو هنوزش زعفران رنگت دخان چنان در وقت او شد باغ بی برگ چنان بی آبشد گلزار امروز چنان شد طالع فواره معکوس فتاده آبشارش زان بلندی لب جو خشکتر کرد از لب من نباید بازش آب رفته در جوی بهار آید که باز اندر گلستان خزان کرده ازین هنگامه آگاه بهار آید که از هر گوشه باغ بهار آید که باز آن سروسیمین یکی بردیگری در سبقت جنگ صنوبر را که میگوید دلاور کنند چین چین کنند خویش سليل كمان كينه بنده شاخ نور زره در بر کنند شاخ از شکوفه نهاد سوسن کلاه خود پرسر عمود خویش گیرد غنچه در هشت فتد در دست ترکی باز ششیر سیر پرپشت بنده کابین از کل بكنف شمشیر گیرد سبزه تو چنار از آستین بیرون کنند دست براده روك بوك بيد خفجر بپوشد جامه صدای صدرك بر جنگ آزما این شیوه خوشتر شوند این جمله در گلزار چون جمع بي جنك خزان آماده يكسر نسیم صبح گاهی این حکایت چو بند يك بيك از پاى تامر بكويد هرکجا کلشن گلشن رساند جابجا کشور بکشور بهار آید که اذا ترشک طاؤس خرامانسوی باغ آید زه نظر بهار آید که با من از سر لطف رودسوی چین آن ناز پرور بهار آید که سازه باز ترکی زروسیمی که دارد صرف ساغر بهار آید که از عطر ریاحین دماغ عالمى كردد معطر بهار آید که خواهد باز قمری بلند اقبالی سرو و صنور بهار اید که خواند باز بلبل وكل شرح كل كلستانو اسر امر بهار آید که کرد در سبزه تو خیز بهار آید که کرده شاخ نوبر جواید نو بهار ای نور [TRUNCATED—MAX_TOKENS]