Page 8

ز درون پراکنده گان جمع دار * که جمعیّت باشد از روزگار چه خوش گفت فردوسی پاکزاد * که رحمت بر آن تربت پاک باد میازار موری که دانه کش است * که جان دارد و جان شیرین خوش است سیاه اندرون باشد و سنگدل * که خواهد که موری شود تنگدل گرفتم ز تو ناتوان تر بسی است * تواناتر از تو هم آخر کسی است در خاتمه به تقریب اینکه مدفن اولیاء کبار و مرقد درویشان نامدار در این مجله قید و به ارباب بصیرت و ارادتمندان به اهل طریقت موضح و نمودار می گردد، امید است استعانت از خداوند متعال به برکت این بزرگان خجسته خصال فرموده به اعمال و افعال مردان راه حقیقت پیروی و از نظر اخلاص و ارادت و شیوه وفا و صمیمیت در این مراحل قدم بگذارند تا فایده دارین را حاصل بدارند. (عبدالکریم احراری)