Page 43

۳۵ به حضرت خدا وند بنالید و در حق آن دعای بد نمود و از شهر بیرون رفت در ساعت آتش عظیم در هرات افتاده مردم بیچاره شده به نزد حضرت خواجه ابو عبدالله طاقی (رح) رفتند حضرت خواجه درباغ خود تا ک می بریدند متوجه شدند دیدند که عالم را آتش گرفته چنانچه گویند که مسجد هرات چوب پوش بوده آتش گرفته بوده و آتش زننده خود را بوطن رسانده حضرت خواجه نخ تاک را گرفته به طرف بلخ فرستادند ابدال را از در وازه بلخ پیش کشید ه و به هرات ، آوردند و گفتند که چرا گریختی ا بد ال گفت از سبب که از وسم من نشد که علاج کنم گریختم بعد ازان حضرت خواجه قطره اشک چشم خود را بطرف شهر انداخته آتش فر ونشست و هم درین باب ایشان فر مو ده اند . رباعی آن آتش دوشین که برافروخته بود اوسو ختن از دل من آموخته بود گر آب دو چشم من نکردی یاری چه چله فروشان که هری سوخته بود